Wat bijzonder is aan deze ziekte is een arts te horen zeggen dat je kanker hebt, terwijl je je misschien helemaal niet echt ziek voelt!
Toch staat kanker gekend als een ernstige ziekte? en dus zou je je ziek moeten voelen ? Wel, dat is niet noodzakelijk het geval !

Asymptomatisch = ER ZIJN GEEN SYMPTOMEN
Wanneer je griep hebt, heb je hoofdpijn, koorts, enzovoort. Als je kanker hebt, kan het gebeuren dat je niets of bijna niets voelt. Deze discrete aanwezigheid OF AFWEZIGHEID van symptomen kan nogal verbijsterend zijn voor bepaalde personen ALS ZE TE HOREN KRIJGEN DAT ZE KANKER HEBBEN

HET IS NIET UITZONDERLIJK DAT JE momenteel geen last hebt van  symptomen.
Vertrouw op je arts, zelfs als je je niet ziek voelt. Hij houdt zich met je bezig en stelt alles in het werk om je te genezen.
Laat je lichaam en je geest zich aan al deze veranderingen aanpassen.
Leer op hun ritme te leven.

Door met de behandelingen te beginnen zal je  nog meer met de realiteit van de ziekte worden geconfronteerd.

De behandelingen zullen je ook de wereld van het ziekenhuis leren ontdekken. Je zal er te maken krijgen met een taal die je tot op heden nog niet kende, met een weinig vertrouwde situatie, ?

Wie kan je helpen om dat onbegrijpbaar CHINEES te ontcijferen ?
Zoals je misschien al zal begrepen hebben, heeft de ziekte net zoals de geneeskunde een eigen taal. Een taal die ongetwijfeld niet echt toegankelijk is. Gelukkig is er een tolk aanwezig om je te helpen begrijpen wat er aan de hand is : je arts.

Dankzij de verschillende onderzoeken zal hij je kunnen uitleggen wat er gebeurt, je een antwoord geven op de meeste van je vragen. We raden je aan om aandachtig te luisteren en hem alle mogelijke vragen te stellen zodat je beter begrijpt wat er je overkomt.

Het is een ziekte die men niet ziet...

Misschien zeg je wel tegen jezelf: "als zelf ik niet gemerkt heb dat ik ziek was en dat mijn ziekte niet zichtbaar is, hoe kunnen anderen mensen dan geloven dat ik ziek ben?"

Het kan inderdaad zijn dat je je "verraden" voelt door je eigen licdhaam omdat het je niet verwittigd heeft dat er iets niet ging, en ook omdat je lichaam je niet toelaat om aan de anderen te tonen dat je ziek bent?

Het klopt dat de mensen in je omgeving de effecten van de ziekte niet concreet kunnen zien omdat je niet hinkt en geen groot verband rond je hoofd draagt of een gips van je heupen tot aan je kin. Het is dus aan jou om hen uit te leggen en te vertellen hoe je je voelt en wat er aan de hand is, enzovoort.

En misschien zou je kunnen denken dat je lichaam niet meer kunt vertrouwen. Het heeft je immers een smerige truc geleverd door zonder iets te zeggen je rug overhoop te gooien. Hoe zou je de dingen hebben kunnen zien aankomen? Hoe zou je je kunnen inbeelden wat er binnenin je lichaam gebeurde terwijl je buiten niets zag?

Dat gevoel van " verraad" zal wellicht wat door je hoofd spelen en dat is volkomen normaal. Denk eraan dat het niet jouw lichaam is dat in opstand is gekomen tegen jou. De oorzaken van je kanker zijn niet in die richting te zoeken.

Het komt er nu op aan om opnieuw vertrouwen te winnen, te vechten en al je krachten en moed te verzamelen om de ziekte te overwinnen en de behandelingen te volgen die de arts je heeft voorgeschreven.

Een ziekte die doet denken aan de dood

Sinds de diagnose stel je je misschien vragen over de dood. Ga ik sterven? Hoe zal dat moment voelen? Is de dood maar een stap of is het echt het einde? Wat moet er van mijn familie worden als ik sterf? Hoe zal mijn omgeving daarop reageren?

Het is volkomen normaal dat je je deze vragen stelt, zeker als de prognose van de artsen niet echt gunstig is.

Toch is het ook goed om je te concentreren op het heden: vandaag, meer dan ooit, moet je je laten verzorgen, een behandeling volgen, bezoek krijgen van je beste vriend. Geen tijd om te sterven.

Sinds wanneer ik ziek ben, vliegt de tijd...

Op het moment dat je weet dat je kanker hebt, kunnen de zaken plots wat te snel gaan... 

Je notie van tijd zal misschien wat aangetast geraken: je hebt de indruk dat je aan miljoenen dingen tegelijk moet denken, dat je een hele hoop ideeën hebt en anderzijds lijkt het misschien alsof de tijd stilstaat... en dat de duur van behandeling een eeuwigheid lijkt. 

Het gevoel dat je de tijd niet meer kunt beheersen zoals je zelf wenst en zoals je gewoon was te doen, dat je hem anders inschat of begrijpt dan vroeger kan heel destabiliserend werken voor jou. 

Geen paniek echter: dat is een volkomen normale en gezonde reactie. Je krijgt te maken met slecht nieuws dat moeilijk te verteren is. Je hebt dus tijd nodig om eraan te wennen. Maak je niet ongerust. Dat gevoel van "de tijd vliegt" zal verminderen naarmate de tijd verstrijkt?

Het kan misschien paradoxaal lijken, maar je hebt wat tijd nodig om alle veranderingen die zich voordoen in je leven te verwerken.

Elke dag een uitdaging, een overwinning