Stichting Tegen Kanker

Ik ben :

Onze sites

Onthaal > De aankondiging van een kanker > Mijn reacties en emoties > Lijst van de reacties

De schok

Het woordenboek meldt: verbijstering, futloosheid en verregaande apathie in combinatie met een algemene sufheid. Diepgaande verwondering.

Bij het aanhoren van een diagnose als kanker, verkeert iedereen wel een moment in shock.

Het is alsof je geest tijdelijk verlamd wordt: je voelt je slaperig en je hebt wat tijd nodig om "wakker" te worden.

Dat kan enkele seconden, enkele dagen, enkele weken duren. Alles hangt af van persoon tot persoon.

Het is een volkomen normale reactie en je hoeft je niet ongerust te maken. Iedereen heeft behoefte aan wat tijd om zich aan te passen, om het nieuws te verteren.

Wanneer je voor het eerst met de realiteit van de ziekte te maken krijgt, is dat de meest doeltreffende manier die ons lichaam kan vinden.

Onze kleine tips:

Steun op je naasten: vraag hun hulp, hun steun, hun aanwezigheid, hun troost, hun liefde, hun geduld, ...

Iemand uit je omgeving vragen om je te vergezellen naar het ziekenhuis is een zeer goed idee. Als je wat in shock bent, is je geest dermate met verstomming geslagen dat je je soms wat verloren kunt voelen. Als er iemand is die je vergezelt, voel je je gesteund en geholpen door deze persoon. Bovendien kan hij of zij je helpen om alle informatie te onthouden die de arts je doorspeelt...

De ontkenning

Het woordenboek zegt : Weigering om recht te doen, onrecht. Weigering om een realiteit te onderkennen met een traumatiserend karakter.

"Nee, dat kan toch niet !" zijn waarschijnlijk de eerste woorden die je te binnen schieten bij het horen van gelijk welk slecht nieuws en zeker wanneer je te horen krijgt dat je kanker hebt.

Hoe zou je dat immers kunnen geloven als je je zo in vorm voelt ? Terwijl je enkele maanden geleden nog op controle bent geweest bij je arts en dat toen nog alles in orde was ? Hoe kun je zoiets grofs geloven ? Dat is bijna onmogelijk ! Je geest zal dus een reactie hebben van afweer en verwerping bij alles wat met kanker te maken heeft.

Misschien zul je niet willen horen wat de arts je te zeggen heeft over de diagnose en de behandelingen of misschien zul je het niet kunnen. Het is inderdaad perfect mogelijk dat al wat hij zegt het ene oor binnenkomt en via het andere weer buitenvliegt.

Bewust of niet, het is mogelijk dat je geest nu doet alsof het niet waar is, alsof er geen slecht nieuws is, alsof de kanker niet bestaat? Zelfs al kan dat misschien wat verrassend en destabiliserend lijken, is het toch een gezonde en natuurlijke reactie waardoor je de schok zo zacht mogelijk zult kunnen opvangen.

Alles komt binnenkort in orde? Deze voorlopige ontkenning waarin je je bevindt, zal geleidelijk aan afstompen. Je zult beetje bij beetje, op jouw ritme, aan deze nieuwe toestand wennen.

Maak je in afwachting daarvan vooral geen zorgen : ook deze reactie is volkomen normaal. Het is een soort brug die je toelaat om zo zacht en sereen mogelijk over te steken van de oever "voor het nieuws" naar de oever "na het nieuws".

Het maakt weinig uit hoeveel tijd je op de brug doorbrengt. Je zult altijd wel de andere oever bereiken.

Onze tips :

Onthoud dat de beste manier om slecht nieuws te verteren is voor je uit kijken en blijven doorgaan...
Waarom je niet afvragen wat de situatie moeilijk maakt en daar oplossingen proberen voor te vinden ?
Waarom niet praten over je angsten met je naasten of met leden van het medische team ?
Wanneer je een antwoord hebt op al deze vragen, oplossingen voor al je problemen, zal alles vast een stuk beter verlopen.
Aarzel niet om steun te zoeken overal waar je steun kunt vinden.
Vraag eventueel aan je naasten om je te vergezellen bij je bezoeken aan het ziekenhuis.
Onthoud dat praten en uitdrukken wat je voelt vaak heel wat zaken oplost.

De stilte, het taboe

Het woordenboek zegt: Stilte ontstaat uit angst of schaamte.

Misschien ben je niet op je gemak wanneer het over kanker gaat? Misschien probeer je dat soort gesprekken te vermijden? Misschien vermijd je om over je ziekte te praten of zelfs eraan te denken en doe je liever alsof ze niet bestaat, alsof ze nooit deel uitmaakte van je leven?

Misschien wil je eigenlijk jezelf beschermen en ook je omgeving. Als je er niet over wilt praten of er niet toe komt, is dat misschien ook omdat je de indruk hebt dat er niemand klaar staat om je te begrijpen, te steunen, te helpen...

De sleutel om deze etappe door te maken, is de echte reden voor deze stilte, dat taboe zoeken. Waarom is kanker iets waarover je vandaag moeilijk kunt praten met mensen uit je omgeving?

De hele duur van de ziekte moet je met je eigen emoties reizen, maar ook met die van je omgeving. Je lijdt en dat is heel natuurlijk. Om verder te gaan zul je op zoek kunnen gaan naar redenen die een situatie ondraaglijk, enerverend of moeilijk te aanvaarden maakt. Je zult zien dat je beetje bij beetje erin zult slagen een weg af te leggen tot wanneer je deze nieuwe situatie aanvaardt.

Het klopt dat het niet altijd gemakkelijk is om de behandelingen te volgen die de ziekte oplegt. Zelfs al heb je momenten dat je het niet ziet zitten, zul je altijd voldoende kracht en moed kunnen opbrengen om deze stilte te breken en te praten over wat er in je omgaat. Zo zullen mensen rondom jou je nog beter kunnen helpen.

Onze tips:

Forceer je niet om te praten als je er geen zin in hebt of als je niet weet hoe uit te leggen wat je voelt. Neem je tijd om de juiste woorden te kiezen, maar ook de mensen die je voldoende vertrouwt om je emoties bloot te leggen.
Forceer je niet om erover te praten als je te verward bent om de dingen uit te leggen. Later zul je wellicht wel de juiste woorden vinden.
Forceer je niet om erover te praten als je je gegeneerd of slecht op je gemak voelt of als je je niet vertrouwd of veilig voelt.
Respecteer je emoties.

Opstandigheid en woede

Het woordenboek zegt :

Opstandigheid : houding van verzet en vijandigheid tegenover een beperking.
Woede : krachtig gevoel van ontevredenheid gepaard gaande met agressie.

Een andere reactie die je wellicht ook zult kennen, kun je nog het beste samenvatten als "Dat is onrechtvaardig!" of "Waarom ik?". Woede steekt hier de kop op.

In tegenstelling tot ontkenning, waar alles onderhuids suddert, zijn de gevoelens eerder naar buiten gericht, als een explosie die alles overhoop haalt. Je zult te allen prijze een schuldige willen vinden, jezelf of iemand anders, misschien zelfs de arts die zich van dossier vergist zou hebben, misschien je ouders omdat je door hun de kanker hebt opgelopen, om het even wie of wat.

Iedereen in je omgeving is een potentieel slachtoffer voor je woede.

Zoiets doe je echter niet opzettelijk. Integendeel: je bent misschien nog droeviger of verwarder omdat je niet anders kunt handelen of praten, zonder je naasten te kwetsen.

Je hoeft je niet schuldig te voelen als je momenteel geen goede band hebt met iedereen. Als je vandaag zo handelt, weet dan dat dat een natuurlijke reactie is waarvoor er een eenvoudige verklaring bestaat: we hebben allemaal een limiet van wat we kunnen aanvaarden, van wat ze ons kunnen aandoen en wat niet.

Bovendien leven we in een maatschappij die op normen gebaseerd is. We zeggen wel tegen onszelf dat we allemaal recht hebben op een levensverwachting van 75 jaar (terwijl dat maar een statistisch gemiddelde is), dat we recht hebben op een gezond leven (terwijl we recht hebben op gezondheidszorg)... Net alsof iedereen recht heeft op hetzelfde, op dezelfde quota van goed en slecht nieuws.

Wanneer we dan eens meer slecht nieuws te horen krijgen dan de anderen, vinden we dat onrechtvaardig. We hebben de indruk dat er een vergissing in het spel is en we worden opstandig en woedend.

Toch klopt dat niet helemaal: iedereen leeft zijn leven anders. Dingen gebeuren zonder verwittiging, zonder berekening, norm of mathematische zekerheid. We hebben de indruk dat sommige mensen meer geluk hebben en andere minder. Precies dat is moeilijk te aanvaarden.

Ziekte en behandelingen zijn uiteraard een moeilijke periode om door te maken: zowel voor jou als voor de mensen in je omgeving.

Een kleine fee heeft me op zekere dag een tip gegeven om dat probleem te vermijden. Ze heeft me gezegd: "Denk altijd aan twee dingen. Ten eerste dat je kanker niemands fout is. Als je echt wil ontploffen van woede, doe dat dan! Doe het dan een keer goed en bewaar daarna je kalmte...

Vergeet niet dat deze situatie ook voor mensen uit je omgeving moeilijk is. Sommige mensen die je dierbaar zijn, lijden er wellicht evenveel onder als jij. Praat gerust over wat je voelt: zo zullen ook de anderen zich kunnen uitdrukken.

Zijn er bepaalde zaken die je storen of op je zenuwen werken? Heb je genoeg van je haaruitval of van niet meer naar de film te kunnen gaan met je vrienden? Verpleegd moeten worden voor kanker is zeker geen pretje, maar je kunt voor een stuk voor je eigen geluk zorgen. Kleine dingen die je gelukkig maken kun je zelf creëren. Of niet soms?

Onze tips :

Praat open met mensen uit je omgeving: ze zullen dan ook open zijn met jou.
Praat gerust over je angsten en je woede. Dergelijke zaken uitspreken zal spanningen in de toekomst vermijden.
Probeer activiteiten te vinden (en geen mensen) waarop je je woede kunt richten: kussengevecht, je longen uit je lijf schreeuwen in de kelder, punchbal, verf kladden op een groot blad papier, de kanarie van de buren pluimen (of misschien is dat toch niet zo'n goed idee). Met borden gooien is heel doeltreffend. Kies dan wel de lelijkste en zorg dat je zeker bent dat je ze mag breken. Pas zeker op met porseleinen vazen.
Vergeet niet dat het niet de fout is van je omgeving dat je kanker hebt. De mensen rondom jou lijden ook als ze je ziek zien en ook zij hebben behoefte aan steun.
Je hoeft je helemaal niet te schamen als je je excuses wilt aanbieden aan iemand die je gekwetst hebt.
Probeer wat "klein geluk" te vinden als een situatie je op de zenuwen werkt. Zo kun je compenseren.
Mensen uit je omgeving en het medische team staan klaar om je te helpen.

De angst

Het woordenboek zegt : Emotie die gepaard gaat met bewustwording van een gevaar, bedreiging.

Bij het opduiken van kanker zal je houding tegenover het leven wellicht veranderen : je ziet de dingen misschien niet meer op dezelfde manier of je kent hen ongetwijfeld niet meer hetzelfde gewicht toe.

Is er iets logischer dan angst wanneer je te horen krijgt dat je lijdt aan een ernstige ziekte ? Wanneer je niet weet waaraan je je moet verwachten of wanneer je te maken krijgt met het onbekende, krijg je vaak schrik.

Iedereen heeft schrik voor een mogelijk gevaar.

We maken een onderscheid tussen twee soorten angst :

De angst voor het onbekende : iedereen praat over kanker, iedereen weet min of meer wat het is ? in grote lijnen, maar ook niets meer. Wanneer je getroffen bent door een ziekte, wil je evenwel weten wat je hebt. In het geval van kanker kunnen we soms de indruk hebben om geblinddoekt een stap in het onbekende te zetten, zonder te weten waar we naartoe gaan.

De angst op zich : de vrees voor ingrijpende veranderingen zoals bijvoorbeeld niet meer met je vrienden in de klas zitten of je lichaam zien transformeren, lijden ? of sterven. Deze angsten zijn heel reëel en gerechtvaardigd.

De enige manier voor jou om deze angst te verzachten is een antwoord te zoeken op de vragen die je het meeste angst inboezemen. Bijvoorbeeld : zoveel mogelijk te weten komen over de kanker waaraan je lijdt en de voorgeschreven behandelingen. Vechten gaat een stuk makkelijker als je de strategie begrijpt om de ziekte te overwinnen.

Je zult je ook een stuk beter voelen als je met je vrienden en familie over de angsten durft praten. Het is alsof wanneer je iets zwars moet dragen : met zijn tweeën gaat dat een stuk makkelijker.

Anderzijds kan het gebeuren dat je schrif hebt die niet helemaal gerechtvaardigd is of "die tot niets dienen" : je zou bijvoorbeeld kunnen geloven dat je ziekte ernstiger is dan ze in werkelijkheid is of dat je naasten een deel van de waarheid verborgen houden, enzovoort.

Onthoud dan dat alle mensen in je omgeving, je familie, je vrienden, maar ook het medische team, daar zijn om je te helpen deze kanker te overwinnen en dat ze geen reden hebben om tegen jou te liegen. Je zult hen moeten vertrouwen en je angsten achterwege laten !

Als je de indruk hebt dat je iets niet begrijpt, vergeet dan niet dat vragen stellen niets kost ! Vraag dus gerust uitleg aan mensen uit je omgeving !

Onze tips :

Schrik hebben is volkomen normaal.
Win zoveel mogelijk informatie in om meer te weten over de kanker waaraan je lijdt en over de mogelijke neveneffecten van je behandeling.
Vraag gerust om uitleg aan de mensen in je omgeving en vooral aan het medische team, zeker als er iets niet duidelijk is voor jou.
Probeer het echte antwoord te achterhalen wanneer je een vraag hebt : dat zal vermijden dat je het ergste denkt.

Stress

Het woordenboek zegt: angst, blokkeren van de natuurlijke menselijke reacties onder invloed van een zenuwschok of een fysieke schok.

Alle angsten die je kunt voelen bij de ziekte, alle vragen die je je stelt, alle aarzelingen, alle onzekerheden, alle problemen in je leven ... Behoorlijk veel om in 1 keer te slikken! Het is dus best normaal dat je je onzeker en gestresseerd voelt.

Het is interessant om weten dat stress ook fysieke impact kan hebben. Zo kan stress onder meer de volgende kwaaltjes veroorzaken:

hartkloppingen: je hart klopt sneller dan normaal. Je hebt zelfs de indruk dat je hart zo snel klopt dat het uit je borstkas gaat springen. Dat noemen we hartkloppingen;
hoofdpijn;
beven;
verminderde eetlust;
slaapstoornissen: ofwel slapen patiënten meer dan gewoonlijk ofwel hebben ze juist problemen om in te slapen ;
verzwakking van het afweersysteem. Dat systeem helpt het lichaam om ziektes en virussen te bestrijden ;
verstopping of diarree.

Kortom, niets ernstigs, maar zeker ook niet prettig. Dergelijke kwaaltjes dragen ook niet bij tot een verbetering van je situatie. Integendeel zelfs!

Stress zoveel mogelijk beperken zou dan ook een goede zaak zijn, niet ?

Onze tips :

Uitzoeken waar de stress vandaan komt om hem met wortel en al uit te roeien!
Je zoveel mogelijk informeren over kanker en de behandeling: zoveel mogelijk info verzamelen laat ook toe om gevoelig de stresstoestand te beperken die je voelt tegenover het onbekende.
Lichaamsbeweging... als je moe bent door kleine oefeningen zul je sneller inslapen. Je kunt ook in bed nog wat lezen tot Klaas Vaak opduikt.
Relaxatiesessies of yoga volgen kan ook helpen tegen stress.
Naar relaxerende muziek luisteren en je in relaxpositie leggen. De meeste ziekenhuisbedden kun je immers in alle mogelijke richtingen plooien... Het is dus vaak mogelijk om je bed in relaxpositie te zetten: de rug lichtjes omhoog en het deel waarop de benen rusten lichtjes naar omlaag. Thuis kun je je in een relaxzetel uitstrekken bijvoorbeeld.
Praat vrijuit over je gevoelens met mensen uit je omgeving.
Doe zoveel mogelijk wat je gewoon bent te doen: met alles stoppen is nergens voor nodig!
Waarom jezelf geen kleine massagesessie cadeau doen... of aan de kine van het ziekenhuis vragen om je te masseren. Misschien kan ook een van je vrienden of je moeder het doen?
? En waarom geen relaxatiesessie bij de schoonheidsspecialiste: een gezichtsverzorging of een andere ontspannende activiteit!
Een relaxerend bad met essentiële oliën nemen (opgelet: vraag je arts om raad) kan ook ontspannend werken.
Naar rustige muziek luisteren, genre klassiek of chillout, .... mmmmm lekker ontspannen... ;
Je kunt ook zorgen voor een gedempte, relaxte sfeer met kaarsen, wierook, ...
Kortom: elk idee is goed en iedereen heeft zijn eigen smaak. Om je te ontspannen, heb je kleine trucs nodig en moet je ze echt toepassen.

Gevoel van onrecht, schuldgevoel

Het woordenboek meldt :

Onrecht: iets wat indruist tegen de rechtvaardigheid.
Rechtvaardigheid : Appreciatie, erkenning en respect voor de rechten en verdiensten van elkeen.
Schuldgevoel : toestand waarin iemand zich schuldig voelt.
Schuldig: die schuld heeft.

Waarom jij? Waarom niet iemand anders? Wat heb je gedaan om dat te verdienen?

Wanneer je te horen krijgt dat je kanker hebt, kan het gebeuren dat je denkt dat het allemaal jouw schuld is, dat je iets verkeerd hebt gedaan of dat je integendeel iets niet hebt gedaan dat je moest doen. Het is zelfs mogelijk dat je het jezelf kwalijk neemt dat je ziek bent.

Dat is een situatie die snel uit de hand kan lopen en penibel kan worden. Waarom? Omdat je niets hebt gedaan om dat te verdienen en omdat kanker geen straf is: het is een ziekte.

Het is niet ongewoon dat een zieke zich schuldig voelt voor zijn eigen ziekte. Daar bestaand verschillende redenen voor. De zieke voelt zich schuldig:

omdat hij zijn naasten teleurstelt;
omdat hij een last is geworden voor anderen;
omdat hij zijn naasten ongerust maakt en hun dagelijkse leven overhoop gooit;
omdat hij financiële problemen veroorzaakt;
omdat hij afgunstig is op de goede gezondheid van anderen;
omdat hij niet vroeger gestopt is met roken;
omdat hij iets verkeerd heeft gedaan en daardoor met de ziekte gestraft is.

Deze gevoelens zijn allemaal heel begrijpelijk, maar het kan een grote hulp zijn te weten dat kanker geen straf of tuchtiging is.

Onze tips:

Praten over wat je voelt met mensen uit je omgeving kan ook hier echt helpen om antwoorden te vinden op fundamentele vragen die je je stelt.
Als er je iets dwarszit, als je graag wat meer duidelijkheid zou willen krijgen over wat dan ook, is de beste oplossing nog altijd erover praten.
Weet dat het niet jouw fout is dat je kanker hebt en dat je je dus niet schuldig heoft te voelen voor de veranderingen die dat met zich meebrengt voor je omgeving.
Doe gerust een beroep op steun uit je omgeving: je naasten houden van je en zullen zich ook een stuk beter voelen als jij je laat helpen.

Vergeet niet dat:

- Kanker geen straf is, maar een ziekte.
- Je niet hoeft proberen te begrijpen WAAROM je ziek bent omdat er geen antwoord bestaat op deze vraag.
- Je beter naar voor kijkt en probeert uit te vissen HOE je samen de ziekte kunt bestrijden en je welzijn kunt verbeteren!

Eenzaamheid

Het woordenboek zegt : situatie van een persoon die alleen is, die weinig contact heeft met anderen.

Het kan gebeuren dat kankerpatiënten zich geïsoleerd en eenzaam voelen.

De verklaring daarvoor ligt soms bij het feit dat bepaalde mensen uit hun omgeving, vrienden of familieleden, het moeilijk hebben om met hun eigen emoties om te gaan wanneer ze horen over de ziekte. Ze blijven liever op een afstand.

Andere mensen voelen zich eenzaam omdat ze niet genoeg energie hebben om hun gewone sociale activiteiten verder te zetten.

Anderen voelen zich eenzaam omdat ze zich niet goed begrepen, begeleid, gesteund voelen, zelfs al zijn hun dierbaren in de buurt.

Je zult zeker andere gevoelens hebben en je anders gedragen dan mensen uit je omgeving. Bepaalde emoties zijn soms moeilijk te vatten, ondanks de liefde die je voor elkaar voelt. Elk van zijn kant loopt dus het risico om zich eenzaam en onbegrepen te voelen.

Wat is er normaler dan dat? Jullie beleven immers een totaal andere ervaring. Jij staat nu aan de rand van bepaalde groepen waar je je anders in thuisvoelde (school, vrienden, enzovoort).

Je naasten van hun kant zullen je niet meer dezelfde vinden als vroeger. Wanneer ze je in het begin zien, zullen ze ongetwijfeld aan de ziekte moeten denken. Wellicht zal hun blik, die anders is dan vroeger, maken dat je je bij momenten wat eenzaam voelt.

Ook zij hebben een aanpassingsperiode nodig.

Maak je echter niet ongerust. Alles zal snel zoals vroeger worden en je zult snel merken dan je niet alleen bent. In tegendeel zelfs! Rond jou staan heel wat mensen klaar die het beste met je voorhebben en die je zullen helpen om deze moeilijke etappes door te maken.

Onze tips:

Vergeet niet dat, als jij met hen niet praat over wat je voelt, zij niet kunnen raden wat er in je omgaat. Uiteraard zullen ze je niet begrijpen. Praat, schrijf, teken en druk uit wat je voelt, maar blijf niet opgesloten in dat eenzaamheidsgevoel!
Stap naar anderen toe als je je eenzaam voelt. Wacht niet tot zij naar jou komen.
Je kunt vast wat middeltjes vinden om de neerslachtige momenten ter vermijden. Als de zondagavonden bijvoorbeeld stommer zijn dan anders, kun je proberen een zondagse activiteit in te bouwen zodat je die avonden niet alleen moet doorbrengen.
Als je je "down" of eenzaam voelt, kan een telefoontje, een tof boek of even naar TV kijken wonderen doen en je zinnen verzetten.
Andere mensen schrijven hun gedachten dan weer liever neer of luisteren naar muziek. Het idee daarachter is je bezighouden met dat deel van jou dat zich eenzaam voelt en een manier te vinden om dat gevoel van eenzaamheid te verzachten.
Heb je een groepsactiviteit? Waarom niet eens andere mensen opzoeken: er bestaan discussiegroepen op het Internet, leesclubs, knutsel- en tekenverenigingen, maar ook animatiegroepen in ziekenhuizen of ziekenhuisscholen. Er bestaan trouwens ook praatgroepen.

Droefheid, depressie

Het woordenboek zegt : :

Droefheid : duurzaam en penibel affectief effect. Overweldiging van het geweten door een morele pijn of een malaise die vreugde om iets anders verhindert.
Depressie : pathologische mentale staat gekarakteriseerd door vermoeidheid, ontmoediging, zwakheid en ongerustheid.

Het komt vaak voor dat men zich triest en gedeprimeerd voelt na het horen van een diagnose als kanker. Deze normale menselijke reactie op de aankondiging van de ziekte is vaak moeilijk, maar ook gezond en natuurlijk.

Het is geen fijn nieuws om te horen dat je aangetast bent door een dergelijke ziekte; het is dus heel begrijpelijk dat je triest bent.

Iedereen heeft trouwens momenten van droefheid in zijn leven. Het komt zelfs voor dat je droef bent zonder te weten waarom? Is dat je al overkomen? ?

Een depressie is iets anders. Men spreekt van depressie wanneer men zich gedurende langere tijd extreem en oncontroleerbaar droef voelt.

Wat kunnen de symptomen zijn ? ?

Het gevoel dat niks ons nog kan helpen ;
Het gevoel dat het leven nutteloos is ;
De blues hebben ;
Een gevoel van wanhoop ;
Het plotse einde van relaties (gevoelsmatige- en vriendschapsrelaties) ;
Verlies van interesse in dingen die je normaal graag doet ;
Problemen met voeding (verlies of toename van gewicht) ;
Angstcrisis ;
Oncontroleerbare huilbuien;
Slaapproblemen ;
Sterke toe- of afname van fysieke energie ;
Suïcidaal gedrag of gedachten (zelfdoding)

Het is altijd belangrijk eraan te denken dat sommige van deze symptomen om andere redenen kunnen verschijnen. Bijvoorbeeld als neveneffect van een behandeling

Als je het merendeel van de tijd meerdere van deze symptomen voelt en je niet alleen uit dat dal kunt geraken, dan is het goed als je er met een naaste of iemand van het medisch team over kan praten. Door hen uit te leggen wat je voelt, kunnen ze je zonder twijfel helpen die zwartgallige gedachten te vergeten.

Het komt voor dat de droefheid en de ontmoediging zo sterk zijn dat de hulp van een dokter nuttig en doeltreffend kan zijn. Wat ook de oorzaak is van de moeilijke situatie of de reactie op medicatie, je moet het gevoel van droefheid en ontmoediging serieus nemen.

Daarom is het niet ongewoon dat de dokters je een medicijn voorschrijven om je een duwtje in de rug te geven en om je te helpen terug je moraal te vinden.

Geen paniek: het gaat absoluut niet om medicatie waar je verslaafd aan raakt. De laatste jaren is de medicatie erop vooruitgegaan waar het levenskwaliteit en welzijn in het algemeen betreft. Verschillende medicijnen zijn op punt gesteld om patiënten die chemo- of radiotherapie volgen te helpen om de neveneffecten zoals ontmoediging, droefheid, slaapproblemen op te lossen.. en zo hun levenskwaliteit aanzienlijk te verhogen.

Aangezien een dokter ze voorschrijft, is de inname van dergelijke medicijnen zoals antidepressiva geen probleem, integendeel zelfs.

Tenslotte, als je er niet in slaagt je droefheid achter je te laten, weet dan dat het in geen geval om een abnormaal of om een beschamend geval gaat..Integendeel. Het zal mogelijk zijn je op een zeer bevredigende manier te helpen, soms met behulp van medicatie en/of medische hulp of gewoon door de zorgen en attenties van je omgeving.

Enkele kleine raadgevingen indien je sommige van de hierboven beschreven symptomen herkent:

Het geheim om een diepe depressie te vermijden is zoveel mogelijk praten over hoe je je voelt of in elk geval niet te doen alsof alles in orde is als dat niet het geval is. Door te doen alsof ze niet bestaat, kan de droefheid zwaarder worden opdat ze gehoord zou worden. Ze zal enkel moeilijker te controleren worden.
Probeer naar de toekomst te kijken en aan de genezing te denken, aan positieve dingen, aan goede dingen uit het verleden, heden en toekomst, aan je vrienden, familie, plaatsen waarvan je houdt.....
Geniet van de momenten wanneer je je fysiek en emotioneel goed voelt om dingen te doen die je gelukkig maken: mensen zien, een paar oefeningen doen, lezen, telefoneren met een vriend.
Aarzel niet een beroep te doen op een dokter: depressie en droefheid zijn geen zeldzame en onoplosbare problemen, integendeel! Meer nog, indien je geen goede moed hebt, kan je behandeling nog zwaarder en onoverkomelijker lijken dan ze in werkelijkheid is.
Het is belangrijk te weten dat depressie op zich ook een ziekte kan zijn. Daarom is het soms noodzakelijk een arts te raadplegen om te genezen.
Wees niet beschaamd als je je triest of ontmoedigd voelt: je bent er niet voor niks, je doet het niet met opzet, er is dus geen reden voor onnodige beschuldiging.
Je kunt aan je omgeving vragen om je te helpen minder triest te zijn: een bezoekje, een telefoontje een aanwezigheid, een etentje?
Probeer je bezig te houden met dingen die je normaal plezier doen..
En als je wat meer tijd spendeerde aan jezelf ? : een goed bad, een massage, schrijven, foto's bekijken, dansen, ? ?

Het afdingen

Het woordenboek zegt : Discussie om iets voor een betere prijs te verkopen of te verkrijgen. Handeling zonder scrupules om voordelen te verkrijgen.

Vanaf nu eet ik alleen nog maar biologisch !
Als ik dat vervelende onderzoek onderga, mag ik een dag vroeger naar huis, OK ?
En als ik nu eens zwarte magie probeerde ? Gemalen neushoren ? Bijenvleugels ?
Als ik stipt gehoorzaam aan de arts zal ik binnen exact 3 weken genezen zijn !
Elke maandag ga ik een kaars aansteken ?
Als ik 9 uur per nacht slaap, zal het aantal witte bloedlichaampjes vast sneller stijgen !

Misschien heb je al aan al deze dingen gedacht ?
Misschien heb je ze zelfs al toegepast ?
Het is inderdaad een manier als een ander om met de ziekte om te gaan !

Boveniden zijn er positieve punten aan : je denkt aan de genezing, je hebt je energie teruggevonden, je voelt je opnieuw dynamisch, of niet soms ?

Onze tips :

LET OP voor charlatans die je gouden bergen beloven in ruil voor de inhoudt van je portefeuille !
Vergeet nooit dat de enige echte manier die je kan genezen je verzorgen is en de behandeling die je arts heeft voorgeschreven naar de letter volgen.

Enkele trucs om niet in de val te trappen van de portefeuillejagers die lucht verkopen:

Als je het niet voelt, als de persoon die je zijn diensten voorstelt je geen vertrouwen inboezemt : slecht teken !
Als ze je een bom geld vragen, let dan op !
Er is geen enkele reden waarom iemand je een buitengewoon, doeltreffend en veilig geneesmiddel voorstelt waarmee je gegarandeerd geneest : als dat geneesmiddel bestond, zouden de artsen het wel weten ! De meest doeltreffende kankerwerende geneesmiddelen bevinden zich in de ziekenhuizen en niet in het achterkamertje van meneer Bedrog.
Als je ondanks alles toch interesse hebt in het voorstel van iemand die je een goede manier voorstelt om tegen een redelijke prijs je welzijn te verbeteren, praat je er best vooraf met je arts over. Zelfs al beoefenen ze een traditionele en allopathische geneeskunde staan de meeste artsen heel open voor "parallelle geneeskunde" en aan verzorging die het gemoed en het welzijn van de patiënten gevoelig kunnen verhogen. De referentiepersoon voor al deze stappen zou je behandelende arts moeten blijven en/of de specialist (kankerdeskundige, oncoloog) die je van nabij volgt.
Praat er ook gerust over met je ouders, met je beste vriendin, ? hun mening kan altijd nuttig zijn.
Voor de rest : LEVE DE VRIJHEID, je bent groot genoeg om te weten wat goed voor je is !

Kinderlijk gedrag

Het woordenboek zegt : Kinderachtigheid, reacties die niet passen bij een volwassene, een gebrek aan ernst.

« Hi hi hi, en dan? Een gebrek aan ernst is toch helemaal niet erg ! Wel integendeel, meestal zorgt het voor ontspanning ! Of niet soms ? »

Het komt vaak voor dat bepaalde mensen na een zware schok zich als kinderen beginnen te gedragen : ze willen dan dat men de hele tijd met hen bezig is, vertonen grillen en voelen zich compleet afhankelijk van de aanwezigheid van hun naasten.

Herken je jezelf in deze beschrijving ? Vraag je altijd meer aan mensen uit je omgeving ? Als dat het geval is, bevind je je in volle periode van kinderlijk gedrag?

Het is goed om te beseffen dat het niet iets is dat je bewust of opzettelijk doet. Al wat je wilt, is je beschermen, de schok verzachten, het lijden proberen te verzachten, ? De aandacht en de troost die je kreeg wanneer je nog klein was, waren zo zacht, zo troostend dat je dat gevoel graag opnieuw zou beleven. Het is een beetje alsof je wenst dat men je vleit, men zich bezighoudt met jou, je geruststelt, men de zaken in handen neemt zodat je niet meer te maken hoeft te hebben met een situatie die je uit de handen glipt?

Deze reactie kan op 2 manieren evolueren :

Ofwel is het een tijdelijk gedrag : een soort van stap achteruit, een aanloop nemen om beter te springen en er vervolgens beter mee om te gaan.
Ofwel is het een toestand die permanent blijft duren : een soort van "capitulatie" in deze moeilijke situatie : je zou willen dat de anderen voor jou beslissen, dat ze je plaats innemen, ...

In welke van deze twee voorbeelden herken jij jezelf ?

Het geeft niet dat je af en toe "het kind" uithangt. We worden allemaal graag vertroeteld en verlangen vaak wat terug naar onze kindertijd, al is het maar voor enkele minuten. Of niet soms ?

Maak je daar maar niet teveel zorgen over. Zorg gewoon dat je deze situatie de baas blijft en dat mensen uit je omgeving zich niet laten overdonderen door de gebeurtenissen.

Onze kleine tips :

Je hebt ongetwijfeld meer hulp en steun nodig dan voor je ziekte ! Dat wil niet zeggen dat je je opnieuw als een kind moet gedragen, maar wel dat je een beetje meer afhankelijk bent van anderen dan gewoonlijk.
Als je meer hulp moet vragen of, in tegendeel, je de verstikkende aandacht van iemand uit je omgeving moet afremmen, praat er dan over. Er bestaat immers een eenvoudige manier om anderen duidelijk te maken dat je hen nodig hebt of dat je juist liever wat meer alleen zou zijn ? Een kinderlijk eenvoudige manier ? Simpeler kan niet : zeg het hen.
Je hoeft je niet te schamen dat je de anderen nodig hebt en dat je dat moet vragen : ze zullen vast gelukkig zijn dat ze van nut kunnen zijn voor jou en zullen je op de best mogelijke manier helpen.
Jouw omgeving maakt niet hetzelfde door als jij. Daarom moet je de mensen die je liefhebben helpen zodat ze begrijpen wat er gaande is met jou. Beeld je eens in dat je een winkel binnenstapt zonder aan de verkoper te zeggen wat je wilt. Je zou wachten totdat de verkoper je gaf wat je wilde en je zou je opwinden omdat hij het niet vindt. Wel, met menselijke wensen en verlangens is dat bijna hetzelfde !

De behoefte aan controle

Het woordenboek zegt: beheersing.

Horen dat je kanker hebt, geeft je misschien het gevoel dat je de controle over je leven verliest?
Lijkt de toekomst je onzeker?
Ben je gestopt met plannen maken?

Iedereen heeft behoefte aan een zekere beheersing over zijn leven. Controle hebben over je leven in het algemeen, maar ook over je keuzes, je werk, je gevoelsleven, ...
Dat geldt des te meer in onze moderne maatschappij waar alles gepland, georganiseerd en volgens regels verloopt. We hebben de gewoonte niet meer om om te gaan met onvoorziene omstandigheden, uitzonderingen of om tegenover een situatie te staan die we niet kunnen beheersen in twee of drie klikjes en vier schepjes controle.

Vandaag heb je misschien de indruk dat je minder controle hebt over je leven omdat er verschillende zaken zijn die je ontglippen...

Je begrijpt misschien niet alles wat er gebeurt. Dat geldt zeker voor al de medische dingen. Je vertrouwt je lichaam en je verzorging toe aan een team zorgverleners die je nauwelijks kent. Kortom: soms kan deze indruk van minder controle te hebben over een situatie stresserend, beangstigend en soms zelfs frustrerend werken.

Vandaag ben je immers afhankelijk van de artsen, de verpleegsters, je ouders, enzovoort.

Tegenover deze opgelegde, gesuggereerde, voorgestelde "keuzes" ga je ondanks alles nog wat vrije ruimte hebben. Jouw mening zal vaak essentieel zijn voor een goed verloop van de behandelingen.

Tegenover de beperkingen die de ene of de andere behandeling met zich meebrengt, ga je ondanks alles nog je zegje kunnen blijven houden over heel wat onderwerpen: je zult heel wat beslissende elementen kunnen kiezen voor je leven, je behandeling, je hospitalisering en zelfs je hobby's.

Onze tips:

Om beter te begrijpen wat er gebeurt en meer betrokken te zijn bij de te nemen beslissingen, informeer je je best zoveel mogelijk over de ziekte en de behandelingen, de neveneffecten, enzovoort.
Om zeker te zijn dat je geen enkele vraag vergeet, stel je best op voorhand een vragenlijstje op.
Je kunt beginnen om vragen te stellen van bij het begin van de behandeling. Het is niet nodig om het eerste neveneffect af te wachten vooraleer je info vraagt over wat er gebeurt.
Als je twijfels hebt over de genomen beslissingen kun je altijd een bijkomende mening vragen van een andere kankerspecialist.
Domme vragen bestaan niet...
Als er iets niet duidelijk is voor jou stel je best vragen om alles beter te begrijpen: laat nergens twijfel over ontstaan...
Probeer je te concentreren op leuke en ontspannende dingen: dit is een geschikt moment om je te storten op een hobby of gelijk welke toffe activiteit.
Neem beslissingen zodra je kunt! Zelfs al gaat het maar om de keuze tussen spuitwater of plat water. Zo kies je op zijn minst al wat jij het lekkerst vindt.
Je hebt altijd de keuze om te weten wat je goed doet en wat niet helpt. Vraag dus zoveel mogelijk uitleg aan je arts, het medisch team en mensen in je omgeving. Je kunt hen vragen om wat hulp, een kleine gunst of wat meer info. Je mag hen ook gerust zeggen dat je wel alleen je plan kunt trekken en dat je graag zoveel mogelijk controle houdt over wat er met je gebeurt.

Inventiviteit, creativiteit, reactiviteit

Het woordenboek zegt :

Inventiviteit : Creatie, ontdekking, verbeelding, vruchtbaarheid.
Creativiteit : Uit het niets iets maken, uitwerking, organisatie, uitvinden.
Reactiviteit : Reactie tussen verschillende chemische stoffen, antwoord op een reactie. Gedrag van een persoon die antwoordt op een externe actie.

Zoals bij elk probleem in het leven hebben bepaalde mensen soms onvermoede capaciteiten om moeilijke situaties het hoofd te bieden.

Het is soms een constante kracht of soms een tijdelijke opstoot, een moment waarop men zich beter voelt.

Bij de aankondiging van slecht nieuws hebben mensen de behoefte om op te treden, te reageren, antwoorden te vinden op vragen : ze organiseren zich tegenover de chaos, bedenken oplossingen?

Het idee is om, door kleine trucs en kneepjes of door een knappe organisatie, middelen te vinden om op te treden en te reageren tegenover de situatie die ons is opgelegd en waaraan we niet kunnen ontsnappen.

Wat er ook van zij, tijdens deze periode van creativiteit en reactie zal het kleine geluk de kop opsteken, zullen er positieve en doeltreffende oplossingen ontstaan enzovoort.

Maak gebruik van deze momenten om het voortouw te nemen en stel je open voor nieuwe dingen : schilderatelier, fotografie, kokerellen, decoratie enzovoort.

En waarom de mensen uit je omgeving niet betrekken bij deze nieuwe passies ?

Onze tips :

Ongeacht de fase die je doormaakt, ongeacht het probleem waarmee je te kampen hebt, onthoud goed dat er altijd een oplossing is !
Vraag je je af voor welke nieuwe dingen je je zou kunnen interesseren, aan welke nieuwe workshop je zou kunnen deelnemen ? Vraag informatie aan de maatschappelijk assistente van het ziekenhuis, aan de verpleegsters, opvoedsters, leraren, ? Ze zullen vast wat ideeën hebben.
Waarom niet de mensen uit je omgeving bij je nieuwe passie betrekken als hen dat ook interesseert ?

Hoop

Het woordenboek zegt : verwachting, zekerheid, overtuiging, gevoel dat doet hopen.

Zodra de aanvankelijke schok wat weggeëbd is, zijn de meeste mensen in staat om te hopen. Deze hoop zal hen door hun ziekte leiden.

Er zijn trouwens redenen genoeg om te hopen :

De behandelingsmethodes worden er steeds beter op;
De kennis over kanker neemt steeds toe. Het is een ziekte die we steeds beter kunnen verzorgen;
Recente onderzoeken, nieuwe behandelingstechnieken, nieuwe toestellen maken de behandelingen steeds doeltreffender;
In de jaren vijftig overleefde amper 25 % van de patiënten de ziekte. Vandaag geneest gemiddeld meer dan 50 % van de ziekte!

Hoop doet leven, of niet soms?

Hoop dat is leven, dat is de zon die de stukjes nacht verlicht die ieder in zich heeft.

Hoop is onsterfelijk: de hoop van iemand kun je niet doden, wat er ook gebeurt!

En zelfs al hoopt iemand niet langer op een genezing, maar wel op een betere levenskwaliteit of op een blijde gebeurtenis met iemand uit de familie. Je neef of nicht terugzien of mee kunnen doen aan het feest van oom Theo geeft ook altijd hoop!

terug