Een grote gynaecologische operatie vergt veel van een vrouw, zowel psychologisch als lichamelijk.

De combinatie met chemotherapie of radiotherapie maakt het nog zwaarder. De langdurige behandeling vergt veel energie. Het neemt veel tijd in beslag voordat uw lichamelijke conditie weer voldoende is hersteld om de werkzaamheden te hervatten die u gewend was te doen, voordat de behandeling plaatsvond.

Vermoeidheid of een gevoel van slapte kan maandenlang aanhouden. Het is daarom raadzaam dat u zich de eerste tijd beperkt tot werkzaamheden die niet te veel energie vragen.

Naast de tijd die nodig is voor het herstel van de algehele conditie, zijn er andere problemen die zich na de operatie kunnen voordoen.

Urineverlies

Sommige vrouwen hebben na de operatie moeite met het ophouden van de urine. Dat is het geval, als bij de operatie kleine zenuwen van de blaas zijn beschadigd. Dat is niet altijd te voorkomen. Normaal geven die zenuwen een signaal dat men moet plassen. Als die zenuwen niet meer functioneren, raakt de blaas te vol. U verliest dan zonder voorafgaande aankondiging ineens urine. De eerste maanden na de operatie moet u daarom op geregelde tijden gaan plassen. Meestal keert het signaal dat u moet plassen, na enige tijd geleidelijk terug.

Jonge vrouwen

Na de behandeling voor eierstokkanker kunnen jonge vrouwen die nog graag kinderen hadden willen hebben, het extra moeilijk hebben. Dat geldt in de eerste plaats voor vrouwen bij wie de baarmoeder en/of beide eierstokken zijn verwijderd. Ook vrouwen die chemotherapie of radiotherapie hebben gekregen, kunnen daardoor onvruchtbaar zijn.

Het delen van dat verdriet met een partner of lotgenoten kan helpen om ook dit te verwerken.

Vervroegd in de overgang

Voor vrouwen die nog niet in de overgang waren, betekent verwijdering van de eierstokken dat zij vervroegd in de overgang komen. Net als de natuurlijke overgang kan dat verschijnselen veroorzaken als "opvliegers", overmatige transpiratie en het afwisselend warm en koud hebben.

Het plotseling wegvallen van de hormoonproductie kan worden opgevangen door hormoonvervangende medicijnen. Die trouwens ook belangrijk zijn om andere gevolgen, zoals botontkalking, tegen te gaan.