Nieuws 18-03-09
Het team van dr. Arul Chinnaiyan (Universiteit van Michigan, USA) publiceerde onlangs in het gezaghebbende wetenschappelijke tijdschrift Nature de resultaten van een onderzoek naar de ontdekking van een merker, die moet toelaten om agressieve vormen van prostaatkanker te onderscheiden van traag evoluerende vormen. Als deze gegevens kloppen, zou dat kunnen leiden tot het ontwikkelen van een nieuwe urinetest, die het huidige arsenaal aan diagnosemateriaal van urologen doeltreffend aanvult.
 
Bronnen : Nature, 12-02-09 ; 457 (7231) ; Le Soir, 10-03-09

Commentaar van de Stichting tegen Kanker

Over de opsporingstests voor prostaatkanker bestaat er weinig unanimiteit binnen de medische wereld. Tot op heden wordt het PSA gehalte (Prostate Specific Antigen) het vaakst gebruikt. Die test is echter niet gevoelig en niet heel specifiek omdat de test op zich niet toelaat het onderscheid te maken tussen goedaardige prostaataandoeningen en kanker. Wanneer eer prostaatkanker aan het licht komt, bestaat de moeilijkheid er ook uit om te bepalen of het gaat om een snel ontwikkelend gezwel. In dat geval is een behandeling nodig, die heel wat neveneffecten met zich meebrengt. Een traag evoluerend gezwel vergt geen dergelijke behandeling.

De ontdekking van een nieuwe merker die toelaat om de agressiviteit van een prostaatkanker te bepalen, zou dan ook van groot nut kunnen zijn. Arul Chinnaiyan en zijn collega’s hebben dan ook de stalen (biopsieën, urine, bloed) van patiënten met prostaatkanker in diverse ontwikkelingsstadia verzameld en zij hebben die vergeleken met stalen bij gezonde mannen. Zo stootten ze op een stof, sarcosine, die in veel grotere hoeveelheden aanwezig was bij agressieve vormen van prostaatkanker en in het bijzonder in de urine. Om precies te zijn, bedroeg het sarcosinegehalte 79 % bij prostaatkanker met uitzaaiingen en 42 % bij prostaatkanker in een beginstadium. Bij patiënten zonder kanker zat er in geen enkel staal sarcosine.

Sarcosine, dat voortkomt uit een aminozuur, glycine, komt in steeds hogere concentraties voor naarmate de prostaatkanker vordert en er zich uitzaaiingen voordoen. Bovendien komt sarcosine ook voor in menselijke cellijnen van prostaatkanker, gekweekt in onderzoekslaboratoria. En wanneer onderzoekers sarcosine toevoegen aan normale menselijke prostaatcelculturen, ontwikkelen die zich tot kankercellen en beginnen ze zich op een ongecontroleerde manier te vermenigvuldigen in die kweekbakken.

Al deze gegevens wijzen erop dat sarcosine een sleutelrol zou spelen in de transformatie en de agressiviteit van prostaatkankercellen.

Deze resultaten moeten uiteraard nog worden bevestigd vooraleer een urinetest op punt te stellen. Anderzijds zou deze ontdekking van de rol van sarcosine in het proces dat verbonden is met de overwoekerende kracht van kanker, ook een doelwit kunnen vormen voor toekomstige nieuwe behandelingen.