Naast de voordelen (betere kansen op genezing) brengt opsporing ook heel wat ongemakken met zich mee. De systematische opsporing van een prostaatkanker brengt twee categorieën van risico's met zich mee: risico's te wijten aan de onderzoeken op zich (bloedingen en/of infecties te wijten aan de puncties en biopsies, ongegronde angst bij vals alarm) en andere gevolgen bij wat men een overbehandeling noemt (verminkende behandeling, niet in proportie met de levensverwachtingen van de persoon of met de graad van agressiviteit van die welbepaalde kanker).

Langs welke kant helt de balans over? Het is makkelijker om daar op individueel vlak op te antwoorden. neem het risico op infectie. Het is vrijwel onbestaande en men aarzelt dan ook niet om puncties-biopsies uit te voeren in geval van twijfel. Als men dat vermenigvuldigt met een zeer groot aantal onderzoeken zijn de gevolgen niet echt te verwaarlozen op het vlak van volksgezondheid.

De lopende studies rond massaopsporing van prostaatkanker hebben tot op heden nog geen uitsluitsel gebracht.