In het merendeel van de gevallen zullen de mensen uit je omgeving wel weten dat je hen meer dan ooit nodig hebt en ze zullen zelf naar je toe komen om te helpen. Anderzijds zul je misschien ook moeten leren om naar hen te stappen, leren om hulp te vragen, te vragen naar jou te luisteren, je te steunen en je open te stellen voor hen. Net zoals jij zullen ook zij behoefte hebben aan begrip.

Je omgeving zal ook lijden onder de ziekte. Wanneer je van iemand houdt, deel je zowel goede als kwade momenten, zowel vreugde als tegenslag.

Het kan dus zeer nuttig zijn om je af te vragen wat ze voelen en, in functie daarvan, vast te leggen wat ze wel en niet kunnen doen.

Misschien hebben ze ook tijd nodig om zich aan te passen aan de ziekte en de diverse emoties waarmee ze worstelen.

Iedereen reageert immers verschillend op de ziekte: sommigen hebben schrik voor of zijn woedend op de veranderingen die de omstandigheden hen opleggen. Vermoeidheid kan ook een grote rol spelen, net zoals de angst voor de toekomst. De mensen zijn gespannen, zenuwachtig, moeilijk te benaderen. Anderen doen daarentegen alsof er niets aan de hand is.

Je mag nooit vergeten dat iedereen anders reageert: als de houding van een familielid je shockeert, praat er dan over met hem of haar. Je zult dan misschien beter begrijpen waarom hij of zij op deze manier reageert.

Als je met je naasten praat, hen duidelijk vertelt waaraan je behoefte hebt en op welke manier ze kunnen helpen, zal hen ook helpen om de situatie beter te begrijpen.

Praten blijft het belangrijkst. Zo weet iedereen wat de anderen van hem verwachten en wat ze kunnen of niet kunnen doen.

Als je dat in acht neemt, is alles mogelijk!

Een open en eerlijke communicatie over je ziekte kan je op verschillende manieren helpen:

• door je naasten te helpen om te begrijpen wat je van hen verwacht; 
• door de last van je problemen te delen;
• door bepaalde conflicten te vermijden;
• door een klimaat van vertrouwen en liefde rondom jou te creëren;
• door frustraties en misverstanden te vermijden...

Een dergelijke manier van communiceren zal misschien moeilijk zijn voor jou of voor de anderen. Toch kunnen praten over je ongerustheden en luisteren naar de bekommernissen van je omgeving je meer kracht en zekerheid geven.

Zeg ook gerust aan je naasten dat ze al een hele hulp voor jou zijn door gewoonweg aanwezig te zijn op dit moment.

Vergeet echter niet dat niet iedereen in staat is om met een moeilijke situatie om te gaan.

Zo kan het gebeuren dat bepaalde mensen die vroeger tot je vriendenkring behoorden, veranderen. Niet direct omwille van jou, maar omdat ze niet kunnen omgaan met de situatie en de gevoelens die deze moeilijke periode bij hen doet ontstaan.

Als dat gebeurt met iemand rondom jou, mag je niet boos zijn op die persoon. Laat weten dat hij je op verschillende manieren kan helpen. Zelfs al voelt hij zich niet in staat om je te komen opzoeken in het ziekenhuis kan hij je nog altijd het boek bezorgen waarover hij veel spreekt, je brieven sturen, een mailtje sturen, je telefoneren, enzovoort.

Misschien voel jij je van jouw kant "bizar" of anders in vergelijking met al de mensen waar je van houdt en waarmee je gewoonlijk omgaat. Alsof je plots niet meer dezelfde zou zijn. Het feit dat je kanker hebt en dat je een chemokuur volgt, maakt van jou niemand abnormaal. Of vind je misschien dat je moeder je moeder niet meer is als ze een zware griep heeft, in bed ligt en geneesmiddelen moet nemen? Tuurlijk niet. Voor jou geldt hetzelfde! Je bent nog altijd jezelf en het is dus van kapitaal belang dat je je niet isoleert.

Bovendien heb je nù het meest steun nodig van je omgeving. Je naasten staan zeker klaar om naar je te luisteren! Wil je graag je hart luchten? Doe dat dan gerust!

Terug naar het hoofdstuk over De aankondiging