Praat over kanker in gespreksgroepen

Paniek, angst, stress, woede, triestheid, eenzaamheid… Kanker maakt een hoop gevoelens los waar je niet altijd even goed mee om kan. Alles voor jezelf houden zal je niet echt helpen beter te worden, integendeel! Kanker hebben is niet iets om je voor te schamen. Erover praten ook niet.


Waarom een gespreksgroep?

Als je kunt luisteren naar mensen en met mensen praten die hetzelfde meemaken als jij, voel je je minder alleen. Dat is algemeen bekend. In een gespreksgroep kunnen patiënten hun ervaringen uitwisselen en ook hun twijfels, vragen of problemen met elkaar delen. Ze kunnen elkaar tips en advies doorgeven om de bijwerkingen van de behandelingen te verzachten, ze kunnen hun gevoelens tonen aan mensen "die erover kunnen meespreken" enz.

Elke patiënt is anders

Het kan gebeuren dat je in een gespreksgroep iemand tegenkomt die hetzelfde type kanker heeft of gehad heeft als jij. De verleiding is dan groot om je met hem of haar te vereenzelvigen. Dat is niet per se fout, maar denk er wel aan dat elke patiënt anders is en dat ook elke kanker anders is. Zo kan dezelfde behandeling bij jou heel goed aanslaan, maar bij je gesprekspartner niet, en omgekeerd.

Waar vind je patiëntenorganisaties ?

  • In het ziekenhuis: op veel afdelingen voor oncologie worden praatgroepen georganiseerd.
  • Kankerinfo (0800 15 802), de gratis hulplijn van Stichting tegen Kanker, kan je helpen aan het adres van een patiëntenorganisatie in jouw buurt. Je kunt elke werkdag van 9 tot 18 u. terecht bij Kankerinfo. Op maandag kan je er tot 19 uur terecht.

 

MEER WETEN OVER DE ONDERSTEUNING VOOR PATIENTEN 


©Vivio

Getuigenissen

“Ik wou na mijn pensioen nog iets doen. Ik wou me nuttig voelen, bezig zijn met andere mensen en hen mijn tijd geven. Aangezien ik al opleidingen had gevolgd in massage- en psychofysieke therapie, was ik onmiddellijk geïnteresseerd in het werk als schoonheidsconsulente. Ik besloot om de lessen te volgen en vrijwilliger te worden voor Stichting tegen Kanker. Je moet natuurlijk graag en regelmatig naar het ziekenhuis gaan en voeling hebben met communiceren via aanrakingen. Ik heb me ook over mijn angsten voor deze ziekte moeten heen zetten.”Lees verder